ภาษาอีสานทั้งหมด 2569 - 2578 จาก 17431
-
ขิงฟิง
แปลว่า : คนที่มีหน้าตาลักษณะท่าทางเหมือนลิง เรียก หน้าขิงฟิง อย่างว่า ขิงฟิงหน้าคือลิงสักสาด (บ.). -
ขิด
แปลว่า : ชื่อผ้าทอยกดอกจำพวกหนึ่งมีหลายชนิด มีชื่อเรียกตามดอกที่ยก เช่น ขิดตาไก่ ขิดดอกแก้ว ขิดคน ขิดช้าง ขิดม้า ชิดดาว ขิดขอ ขิดดอกต้าง ขิดอิ้งหมากหวาย. -
ขิด
แปลว่า : อาการล้มหกคะเมนเรียก ล้มขิดตะหมึก ล้มหัวขิดหัวขว้ำ ก็ว่า. -
ขิ่น
แปลว่า : กลิ่น กลิ่นหอมหรือมีกลิ่นดุจกลิ่นทิพ เรียก ทิพขิ่น. -
ขิ่น
แปลว่า : น่ารัก, น่าเอ็นดู คนที่เรารักใคร่ชอบใจจะมีกลิ่นหอมหวลฃวนดูดดม อย่างว่า พี่จักต้านสั่งเจ้าทิพขิ่นทังสอง (กา). -
ขิว
แปลว่า : เหม็นเขียว กลิ่นเหม็นชนิดหนึ่งเช่น กลิ่นเผาหนังแห้งหรือใบไม้สด จะมีกลิ่นเหม็น เรียก เหม็นขิว. -
ขี
แปลว่า : ชื่อไม้ป่าชนิดหนึ่ง มีรสขม เรียก ไม้ไผ่ขี. -
ขี
แปลว่า : ไม้ไผ่ที่มีหน่อแล้ว ลำต้นตายไป เรียก ไม้ไผ่ตายขี. -
ขี่
แปลว่า : นั่งเอาขาคร่อมเรียก ขี่ เช่น ขี่ม้า ขี่ช้าง ขี่ควาย ขี่วัว ขี่ขอนไม้ ขวี่ ก็ว่า อย่างว่า ทรงขวี่ม้าเดนดั้นคว่าเถิง (กา) บุญบ่เคยขี่ช้างย้านแหย่งพาตกบุญบ่เคยขี้ครกย้านสากกระเบือพาเต้น (ภาษิต) -
ขี้
แปลว่า : กากอาหารที่ขับถ่ายออกมา เรียก ขี้ กากหรือส่วนของสิ่งอื่นที่มีกลิ่นเหม็นคล้ายขี้ เรียก ขี้ เช่น ขี้ไก่กองใหญ่ เรียกไก่โป่ ขี้ไก่โอก ก็ว่า ขี้ฟันเรียกขี้แข้ว ขี้ที่ติดอยู่ขอบตาเรียก ขี้ตา น้ำเมือกไหลออกทางจมูกเรียก ขี้ดัง ผงที่ติดอยู่ตามเท้าเรียก ขี้ตีน.