ภาษาอีสานทั้งหมด 4987 - 4996 จาก 17431
-
ตอแย
แปลว่า : เย้าแหย่ พูดเย้าแหย่ เรียก เว้าตอแย อย่างว่า คันว่ากลายจากน้องเจ้าอย่าปากนำใผ ญิงใดแท้ตอแยถามข่าว อ้ายอย่าได้ต่าวหน้าจาต้านตอบเขา (ผาแดง). -
ตะ
แปลว่า : เดิน ไป มักใช้นำหน้าคำว่าเดินเป็น ตะเดิน อย่างว่า มันก็นำเอาหัวต่อตนตะเดินได้ (สังข์). -
ตะการ
แปลว่า : สวย งาม อย่างว่า เลาะเลียนต้ายในหว่างฮาวเสา มีนาคาฮูบหัวงามล้วนดูตระการล้ำแสงคำแก้วส่อง เฮืองเฮื่อเหลื้อมแสงแก้วส่องสี (สังข์). -
ตะกูด
แปลว่า : หางเสือเรือ เรียก ตะกูด จะกูด ก็ว่า (ข. จังกูด). -
ตะเกิง
แปลว่า : สวย งาม อย่างว่า ยามเพื่อพิเศษแย้มเยาวราชหุมหัว ฮ่อนั้น ขวัญเฮียมโฮมเฮียกตอมเต็มเนื้อ เล็งที่ตันตาแข้วมหานิลเงาเงี่ยง งามเด เล็งที่ซ้องซุ่มเกล้าตะเกิงหน้าแข่งเขียน (สังข์) งามลื่นล้นตะเกิงเพี้ยงเกิ่งแมน (กา). -
ตะเกียง
แปลว่า : เครื่องใช้สำหรับตามไฟมีรูปต่างๆ มีหลอดบังลม. -
ตะเกียบ
แปลว่า : เครื่องใช้สำหรับคีบอาหาร ทำด้วยไม้หรืองา เรียก ไม้ทู่ลี่ ไม้ตักตู่ลี่ ก็ว่า. -
ตะโก
แปลว่า : ต้นโก มีหลายชนิด มีต้นโกบ้าน โกกา โกนา โกส้ม. -
ตะขบ
แปลว่า : ชื่อพรรณไม้ชนิดหนึ่ง ผลเล็กเมื่อสุกมีรสหวาน เรียก ต้นตะขบ ต้นตากบ ก็ว่า. -
ตะขิดตะขวง
แปลว่า : อาการที่ทำโดยไม่สนิทใจ หรือไม่สะดวกใจ เพราะกระดากอาย.