ภาษาอีสานทั้งหมด 7574 - 7583 จาก 17431
-
ภาสา
แปลว่า : ภาษา (ป.). -
ภิกขุ
แปลว่า : ภิกษุ พระผู้ชายในพระพุทธศาสนา (ป. ภิกฺขุส. ภิกฺษุ). -
ภิกษาจาร
แปลว่า : การเที่ยวขออาหาร (ป.ส. ภิกฺขาจาร). -
ภิงสร
แปลว่า : เหง้าบัว (ป. ภิส ส. พิส). -
ภิญโญ
แปลว่า : ยิ่ง ยิ่งขึ้นไป (ป. ภิยฺโย). -
ภิน
แปลว่า : แตกแล้ว ทำลายแล้ว (ป. ส. ภินฺน). -
ภิรมย์
แปลว่า : น่ายินดี อย่างว่า ปุนชมช้อนภีฮมย์เฮืองฮ่ม ซักแทบใกล้ทวงไท้แทบพระทัย (สังข์). -
ภุมรา
แปลว่า : แมลงผึ้ง อย่างว่า ภุมราแสวงอาบละอองอายเอ้า (สังข์) แมลงภู่ อย่างว่า ดีแก่ภุมราชมดอกกระดอมโดนย้อย (ฮุ่ง) แมลงผึ้งตัวผู้ อย่างว่า ภุมราแส้วชมแซวบินแส่ว (กาไก). -
ภุมริน
แปลว่า : พระยาผึ้ง อย่างว่า แม้นเถิงภุมรินกลั้วดวงหอมเอากลิ่น (กาไก). -
ภุมรี
แปลว่า : แมลงผึ้งตัวเมีย แมลงผู้ตัวเมีย ผึ้งทั่วไปเรียก ภุมรี (ป.) อย่างว่า เมื่อเยอผู้เผ่าท้าวทังนาฏนงศรี อวนเอย คือคู่ดำดวนดวงใหม่หอมโฮยเฮ้า ภุมรีดิ้นแดดอมดมกลิ่น ฝักใฝ่ไว้ชอนเกล้ากล่อมผม (ฮุ่ง) ภุมรีแส้วชมแซวบินแส่ว (กาไก).