ภาษาอีสานทั้งหมด 4997 - 5006 จาก 17431
-
ตะเข็บ
แปลว่า : รอยเย็บที่สอยด้วยเข็ม เรียก ตะเข็บ ดูก ก็ว่า. -
ตะแคง
แปลว่า : นอนเอาข้างลง เรียก ตะแคง สะแคง ก็ว่า. -
ตะจะ
แปลว่า : หนัง เปลือกไม้ (ป.). -
ตะโนม
แปลว่า : รูปร่าง ทรวดทรง สัณฐาน เรียก ตะโนม ตะโนมพรรณ ก็ว่า อย่างว่า ท่อว่าตะโนมพรรณเพี้ยงสีสัณงามฮูป (กา) ตะโนมพรรณคือฮูปคำซาวเบ้า (ขุนทึง) มันค่อยตุ้มตะโนมนาถเฮียงฮส ดาแคงควรเวดระวังองค์แก้ว ฟังยินทมทมฮ้องเสียงคนคุงเมฆ มโนนาฏคลุ้มคือบ้าทั่วธรัง (สังข์). -
ตะบอง
แปลว่า : ค้อนสำหรับตีเรียก ค้อนตะบอง ตะบองเพชร ก็ว่า อย่างว่า คีงแพงเข้มสูรแสงเคียดเคร่ง มือแบกค้อนทองล้านลากกะบอง (สังข์). -
ตะแบ่น
แปลว่า : สวยสด งดงาม อย่างว่า ตะแบ่นหน้าท้าวหนุ้มนงไว ยินสองศรีล่ำบนบังฮ้อน บาศรีพร้อมสองนางนอนฝั่ง น้องท่านเฝ้าแฝงใกล้เกียดโพย (สังข์). -
ตะใบ
แปลว่า : เครื่องมือทำด้วยเหล็ก ใช้ถูเหล้กและโลหะอื่นๆ ให้เกลี้ยง เรียก ตะใบ. -
ตะพด
แปลว่า : ไม่ถืออย่างหนึ่ง ทำด้วยไม้รวกยาวประมาณ 1 เมตร เรียก ค้อนตะพด ตะป๊ด ก็ว่า. -
ตะพอง
แปลว่า : ปุ่มที่นูนขึ้นสองข้างของศีรษะช้าง เรียก ตะพองช้าง ก้องเหล้า ก็ว่า. -
ตะพัง
แปลว่า : แอ่ง บ่อ หนอง หนองขังน้ำขนาดใหญ่เรียก ตะพัง กะพัง สะพัง ก็ว่า อย่างว่า กะพังทองโบกน้ำบึงกว้างย่านยาว (กา).