ภาษาอีสานทั้งหมด 6955 - 6964 จาก 17431
-
แผแผ
แปลว่า : พูดเสียงดังแหวแหว เรียก แผแผ อย่างว่า ผู้ผ่านท้าวขานสิ่งสามนาย แผแผเสียงมอบแหวนทังผ้า อันนี้พอแหนให้ภูธรฮู้ฮ่าง เขาปิ่นหน้าชมแล้วเกิ่งตน (ฮุ่ง). -
แผล
แปลว่า : รอยชำรุด รอยที่เกิดจากการตีแทง ฟันยิง เรียก แผล บาดแผล ก็ว่า. -
แผลง
แปลว่า : แสดงฤทธิ์ เรียก แผลงฤทธิ์ แปลงอักษร เรียก แผลงอักษร ยิงศรเรียก แผงศร. -
แผว
แปลว่า : ทะลุ อย่างว่า แม้นว่าดำดินดั้นธรณีก็แผวซอด (กาไก). -
แผว
แปลว่า : สิ้น ตลอด อย่างว่า แยงสวนหลวงซอกไพรแผวเผี้ยน (กาไก). -
แผว
แปลว่า : ตลอด ถึง อย่างว่า อาชานัยดั้นพงไพรแผวเถื่อน (กาไก). -
แผว
แปลว่า : ทำลาย อย่างว่า ก็เพื่อพิษหอกง้าวแผวเผี้ยนผ่าทวง (กาไก). -
แผว
แปลว่า : ปรากฏ เห็น อย่างว่า เขาก็อำเชิงเสียบให้ใผแผวฮู้ (กาไก). -
แผว
แปลว่า : เสียบ แทง อย่างว่า เหมือนดั่งปืนยั่งเท้าแผวใส้เสียบทวง (กาไก) -
แผ้ว
แปลว่า : ถาก ถาง อย่างว่า จัดไพร่แผ้วเสียพื้นฮาบงาม (กาไก) บอกให้อามาตย์แผ้วแผ่นกว้างประดาไว้ฮาบเพียง (หน้าผาก) แผ้วแผ่นกว้างปูล้วนลวดแพร (สังข์).