ค้นหา "ฮ" 1161 - 1170 จาก 4161
-
กาว
แปลว่า : ต้นเทียน ชื่อพรรณไม้ชนิดหนึ่ง หญิงสาวใช้ใบห่อเล็บมือให้มีสีแดงเรียก กาว อย่างว่า กาวกะเล็นเกียงกลิ่นหอมโฮยเฮ้า (สังข์). -
ก้าว
แปลว่า : สง่า, ผ่าเผย ใช้ควบกับคำว่าก่องเรียก ก่องก้าว อย่างว่า กาก่องก้าวงามล้ำลูกขอม (ฮุ่ง). -
กาสาว์
แปลว่า : ผ้าย้อมฝาด, ผ้าห่มหรือผ้าย้อมฝาดเรียก ผ้ากาสาว์ ว่า ผ้าห่มที่พระสงฆ์ใช้ก็เรียก ผ้ากาสาว์ อย่างว่า สนมหนุ่มฮ้างฮามฮูปเร็งโญ ฮามเฮียงฮ้างทวายทาจันทน์อ่อน ฮามเผื่ยนผ้ากาสาว์อิ้งลูบองค์ (สังข์). -
กาหลง
แปลว่า : ชื่อนครหลวงของลาวแต่โบราณ เมื่อลาวมาตั้งอยู่สิบสองปันนาเป็นที่ประทับของขุนลอหรือแถนลอ คือนครเชียงรุ้งปัจจุบัน อย่างว่า พระบาทท้าวล้านโลกแถนลอ ธรรม์ยำกินกาหลงอยู่เกษิมยูสร้าง ทุกไทพร้อมขุนแถนเลยกล่าว วอนพระน้าลงพร้อมไพร่พล (ฮุ่ง). -
ก่ำ
แปลว่า : สีคล้ำ สีเมฆกำลังฝนจะตกเรียก เมฆก่ำ อย่างว่า ควันผายขึ้นเถิงพรหมเมฆก่ำ กิวฮ่อนฮ้องผันเยื้อนทั่วเมือง (ฮุ่ง). -
กำเดา
แปลว่า : ความร้อน อย่างว่า แล้วเลิกเมี้ยนถอยพรากพาหนี กำเดาขนังอยู่ทนทวงบ้า เป็นดั่งเภตราต้องผาโคมคุงหาดรือจักชักฮีบฮ้อนเอาได้ดั่งรือ นี้เด (สังข์). -
กำสุด
แปลว่า : สลด, สังเวช, สงสาร อย่างว่า เป็นที่กำสุดแท้จนใจเสียมชิก่นบ่มีแล้ว ทังมีดพร้าชิหาได้ที่ใด พอชิไปตัดไม้ฟันฟืนให้เป็นท่อน บ่อนชิเผาแจ่มเจ้าใผชิสร้างช่อยถาง น้องเอย (เวส-กลอน) กำสุดโอ้กนิษฐาเจ้าพี่ กูเอย ปานนี้ยักษ์ฆ่าเจ้ากินแล้วฮู้ว่ายัง นั้ยเด (สังข์). -
กิ
แปลว่า : สั้น, เล็ก คอสั้นเรียก คอกิ แขนสั้นเรียก แขนกิ อย่างว่า แฮ่งทุกข์แฮ่งซ้ำ หีบ้ำถืกโค็ยกิ ถ้าทั้งสั้นและเล็กเรียกสะมิกิ อย่างว่า เถ้าขี้คร้านตื่นขึ้นมาป่านบ่ทอปอบ่ลอก นั่งสูบยาส่องปล้องเอี้ยมถ่มน้ำลายปิ๊ดปิ๊ดเฮ็ดโค็ยสั้นสะมิกิอยู่ (นิทาน). -
กิ่ง
แปลว่า : กิ่งไม้ใหญ่เรียก สาขา กิ่ง ก็ว่า อย่างว่า เจ้าผู้หงษ์คำผ้ายกลายเขาคันทมาทน์ เจ้าชิแยงใส่ไม้โพดั้วฮ่มเขียว บาดว่าสาขาไม้ใบบางเหลืองหล่น ผัดชิได้อ่าวโอ้คนิงไม้อยู่ดงละนอ (กลอน). -
กิน
แปลว่า : ปกครอง ผู้มีอำนาจหน้าที่ปกครองบ้านเมือง เรียก กินเมือง อย่างว่า ขุนบุรมปุนแปลงแล้ว ให้ลูกแก้วออกกินเมืองฤทธีเฮืองทะรงแท่น มื้อนี้แม่นมหาคุณ (สู่ขวัญ).