ค้นหา "ฮ" 1691 - 1700 จาก 4161
-
จูด
แปลว่า : เผา ทำให้ไหม้ เช่น เผาป่าเรียก จูดป่า เผาบ้านเรียก จูดบ้าน เผาเรือนเรียก จูดเฮือน จุด ก็ว่า จุดไฟเรียก จูดเพลิง อย่างว่า มโนในเพี้ยงไฟฮมเอ้าอั่ง ขิ่นเอย ปุนดังสุมจูดไม้ขอนขว้างแค่ดง (สังข์). -
จูบ
แปลว่า : ดมด้วยความรัก เรียก จูบ จูบชมดมขม่อม ก็ว่า อย่างว่า อดพอเชยชมช้อนเอาเฮียมชมจูบ (กา) นางก็ฮักแจ่มเจ้าชมจูบจอมขวัญ (สังข์). -
จูม
แปลว่า : ตูม ไม่บาน ดอกไม้ที่ยังไม่บานเรียก ดอกไม้จูม อย่างว่า มีดอกไม้บานบ้างพ่องจูม (กา) ทุกหมู่ไม้ซ้องซ่อเนืองนาย คอนคอนลมเบิกบนไควค้อม ออระทึมไม้เหมือยฮวายฮำกิ่ง บางจ่อบ้างจูมพร้อมพ่องบาน (ฮุ่ง). -
เจริญ
แปลว่า : เติบโต งอกงาม ทำให้งอกงาม สิ่งที่งอกงามไปโดยไม่หยุดยั้ง เรียก เจริญ จ่ำเริญ ก็ว่า อย่างว่า เรงญาฮู้ฮมเพิงท้าวฮุ่ง หมอคาดแล้วทูลไหว้จ่ำเริญ (ฮุ่ง). -
เจ้าจอมมิ่ง
แปลว่า : พระราชินี พระมเหสี พระอัครมเหสี มเหสีของพระเจ้าแผ่นดิน เป็นผู้มีอำนาจรองจากพระเจ้าแผ่นดิน เรียก เจ้าจอมมิ่ง อย่างว่า ท่อว่าคึดต่อเจ้าจอมมิ่งนางเมือง หลานก็อาดูรเฮวฮีบเตินตูเต้า (ฮุ่ง). -
เจ้าติ่วช้าง
แปลว่า : ผู้มีอำนาจรองลงมาเรียก เจ้าติ่วช้าง อย่างว่า ทุกที่เที้ยนเซ็งซ่าบุญยวง ลือเกียรติตกต่างเชียงชมอ้าง เขาก็เชิญเถิงท้าวแองกากลอยกล่าว เจ้าติ่วช้างคนิงไว้จิ่งขาน (ฮุ่ง). -
เจ้าแผ่นหล้า
แปลว่า : พระเจ้าแผ่นดินเรียก เจ้าแผ่นหล้า อย่างว่า ทุกที่แห้มหอมเผ่าไฟฟอน กลอยแฮงฮันฮอดเชียงเซาม้า เมือเถิงไท้ภูธรนบนอบ เจ้าแผ่นหล้าควรค้ามใคร่ชม (ฮุ่ง). -
เจ้าแพงช้าง
แปลว่า : พระราชโอรสเรียก เจ้าแพงช้าง อย่างว่า เมื่อนั้นพุ่งพุ่งพร้อมเชืองถ่าวอาลัว แจนแจนจัดโสรจสรวงสีล้าง ลางคนบายเอาผ้าใยบัวเลิงแลบ มาห่มเจ้าแพงช้างลูกจอม (ฮุ่ง). -
เจ้าเมือง
แปลว่า : เจ้าผู้ปกครองเมืองเรียก เจ้าเมือง อย่างว่า งามแต่เข้าเฮ็ดนาแคมเหมือง งามแต่เมืองมีเจ้าผู้หนึ่ง (ภาษิต) เจ้าเมืองดีบ่เห็นแก่เงินแสนไถ้ เจ้าเมืองดีเห็นแก่ไพร่แสนเมือง (ภาษิต). -
เจ้าลุ่มฟ้า
แปลว่า : พระเจ้าแผ่นดินเรียก เจ้าลุ่มฟ้า อย่างว่า ภูมิพนาเงื้อมแดนขุนขวางฮาบ สินส่วยเจ้าลุ่มฟ้าพันท้าวทอดมา (สังข์) มันก็นบนาถแล้วเลยเลิกลงไป เทียวทางจัดฮีบตีนเดินม้า คราวไกลผ้ายหลายยามยินแปบ เลยฮอดเจ้าลุ่มฟ้าทันที่คำวัง (ฮุ่ง).