ค้นหา "ฮ" 3551 - 3560 จาก 4161
-
เหลื่อม
แปลว่า : กั้น บัง ปกคลุม สิ่งที่ปกคลุมเรียก เหลื่อม อย่างว่า สิบคนมานั่งแหนแสนคนมานั่งเฝ้า บ่ปานเงาน้องมาเหลื่อม (ผญา) บัดนี้หายบาปเบื้องเวรเล่าสูญเสีย แท้แล้ว เจ้าแม่คูณคงสินอยู่ยืนเมืองนี้ มาหอมข้าชาวชลชมยาก ให้ฮ่มเงื้อมบุญเจ้าเหลื่อมมุง แด่ถ้อน (สังข์). -
เหลื้อม
แปลว่า : ปราสาทราชมณเทียรที่มีสีเหลืองอร่ามงามตา เรียก ปราสาทเหลื้อม อย่างว่า มีทังสมณาสพร้อมเพียีฮ่ำเฮียนคุณ อาฮามงามเกิ่งดาวดิงส์ฟ้า ผ่อเห็นมุณเทียรท้าวธรงเมืองแก้วกู่ วันวู่ต้องแสงเหลื้อมหลั่งสี (สังข์). -
เหวียน
แปลว่า : วงรอบ กวาดหญ้าหรือใบไม้ให้เป็นวงรอบ เพื่อกันไม่ให้ไฟลุกลามไปไหม้ที่อื่น เรียก เหวียน อย่างว่า ความมักมากุ้มกุ้มคือสุ่มงุมกระทอ ความมักมาพอพอคือกระทองุมฮั้ว เหลียวเห็นหมาเอิ้นกระบาด พออยากหยอหย่องย้อในหม้องนั่งเหวียน (ผญา). -
เหิน
แปลว่า : เหาะ บิน บินขึ้นไปในระยะสูง อย่างว่า บาคราญผ้ายเวหาเหินเมฆ (กา) ทะล่วนแส้ชะค้อมคับท่งตูมวาง ผนผนผีตายืนป่วนมามวลเข้า ฝูงนั้นมีมนต์ขึ้นกลางหาวเหินแอ่น อยู่แทบเท้าก้ำฝ่ายจอมจัง (ฮุ่ง). -
เหินห่าง
แปลว่า : ไม่สนิทสนมดั่งเก่า ไม่ไปมาหาสู่กันเหมือนเดิม เรียก เหินห่าง อย่างว่า บัดนี้มาฮอดแล้วเหินห่างจางจิต แลนอ เหมือนพี่ปุนปานผางเผ่าสะอางอันฮ้าย ชื่อว่าพันปีอ้ายบ่มียอมยังแอ่ว อวนเอย ขออุ่นฮักพี่พร้อมคำข้อนขอดจริง แด่ถ้อน (สังข์). -
แห่
แปลว่า : แวดล้อม ห้อมล้อ คนที่เดินไปกันเป็นจำนวนมาก เช่น ไปแห่พระเวสเข้าเมือง แห่บั้งไฟ แห่กองกฐิน แห่กองบวช แห่กองผ้าป่า เรียก แห่ อย่างว่า เหลือแฮงสร้างกฐินแฮบ่ได้แห่ ผู้บ่สร้างแท้แท้สังมาได้แห่มา (กลอน). -
แหก
แปลว่า : แยกออก ถ่างออก ทำให้อ้าออก อย่างว่า เว้าแหกบ้านมันบ่ฮุ่งบ่เฮือง เว้าแหกเมืองมันสูญมันเศร้า (ภาษิต) แถวเถื่อนกว้างเฮืองมาศมาลี เหมันต์กลายด่วนดลระดูฮ้อน ภูบาลดั้นเดินไพรคราวค่ำ สังข์ก่อนย้ายวงฮ้อนแหกพลัน (สังข์). -
แห่ง
แปลว่า : ที่ สถานที่ อย่างว่า ที่นั้นยังมีอสรพิษฮ้ายตัวขนาดงูซวง มันก็เทียวระวังขงเขตดงดอยกว้าง แม้นว่าพึงคณาเนื้อตัวใดเดินฮอดมันนั้น มันก็เพินพ่นน้ำลายกลั้วมืดมัว (สังข์). -
แหน
แปลว่า : ปรารภถึง แนะนำ ชี้แนะ กระซิบบอก อย่างว่า พระก็แหนคำควรสั่งสอนสองท้าว (ผาแดง) แหนฮ่างฮ้ายชายเมี้ยนแค่ปรางค์ (กา) แหนฮ่างถ้อยแถวถี่แถมวอน ภายเกงญายอดนางนงหน้า สะลอนพร้อมอาบกานเอื้อยมุ่ง โฉมหนุ่มหน้าสาวใช้ชู่คน (ฮุ่ง). -
แห่น
แปลว่า : เสียงแหลมเล็ก เช่น เสียงม้าร้อง อย่างว่า อาชานัยกลิ้งไปมาฮ้องแห่น หือระแห่นม้าในหั้นหมื่นพัน (กา) หัวเราะเสียงดัง เช่น เสียงหัวเราะของหญิงบางคน หัวแหะหัวแห่น ก็ว่า.