ค้นหา "ฮ" 3171 - 3180 จาก 4161
-
วิ่น
แปลว่า : ตกใจ กลัวเกรง อย่างว่า ฝันว่าข้าต่างด้าวเดินฮอดเฮียงสาร สีสันคือดั่งโขนเขาแต้ม จาระจาเข้มคำฟุนซึกซาก ภูวนาถน้อยใจวิ่นหว่ากลัว (สังข์). -
วิปโยค
แปลว่า : ความพลัดพราก ความจากกัน วิโยค ก็ว่า อย่างว่า แสนจักวิโยคผู้ถือล้านง่วมเหงา (กาไก) จิ่งได้วิโยคฮ้างฮามแก้วแม่คีง (ผาแดง) จักได้วิโยคฮ้างฮามห้องข่วงอินทร์ก่อนแล้ว (สังข์) (ป.). -
วิปวาส
แปลว่า : การพลัดพราก การจากไป การไปอยู่ที่อื่น (ป.) อย่างว่า สองกล่อมกลิ้งรัตนาสน์เฮียงฮส เสนหาฮักลวดลืมเมืองบ้าน วิปวาสะบั้นสุมุณฑาพลัดพราก เสด็จถี่ก้วนถวายไท้พระยอดคุณ ก่อนแล้ว (สังข์). -
หนาวจ้อย
แปลว่า : รู้สึกเย็นจัด เรียก หนาวจ้อย อย่างว่า กินปลาอย่าได้กินไส้ตับไตปอดหย่อ คันแม่นกินฮอดท้องชิหนาวจ้อยจ่อยโซ ให้กินแต่โตโข้โหล้ตับไตไว้ให้ย่า ย่านี้เถ้าแก่แล้วกินได้ซู่แนว นั้นแล้ว (ย่า). -
เวน
แปลว่า : มอบให้ เรียก เวน มอบเวนเคนให้ ก็ว่า อย่างว่า พี่จักวางเวนให้อากรสินส่วย ให้แก่เจ็ดแก่นแก้วกูสร้างส่ำราญ พี่แล้ว (สังข์) เฮาจักเวนบริพารพวกพลทังอั้ว บัดนี้โยธาซ้ำเชิญพลพักเพิง พี่ดาย ลุงท่านให้ตื่มฮั้วฮิงต้ายเขื่อนแข็ง (ฮุ่ง). -
เวร
แปลว่า : ความพยาบาท ความปองร้าย บาป (ป. เวร) อย่างว่า ทุกข์เพื่อคึดเกี่ยวแก้วน้องพี่ทังเจ็ด เวราใดเบียดบังเบียนข้อย บัดนี้บุญแข็งข้วมเวราไลโทษ น้องค่อยทรงสืบสร้างสินซ้อยช่อยเฮา พี่ถ้อน (สังข์). -
เวหน
แปลว่า : ฟ้า ท้องฟ้า อย่างว่า ค้อมว่าพระฮู้แล้วเสด็จจากเวหน ผากฎบนธรรมมาสน์ทองลายแต้ม พอคราวแล้ววัสสาฝนขอระโบก ตกใส่พื้นดินถ้วมหลั่งไหล (เวส-กลอน). -
เวหา
แปลว่า : ฟ้า อากาศ (ส. วิห, วิหา) อย่างว่า ค้อมว่าพระฮ่ำแล้วปากคาบเอาปืน ทยานเวหาป่าวพลเฟือนฟื้น ฟังยินเค็งเค็งก้องคณาเนืองครุฑราช แหนแห่เจ้าโดยล้านล่วงไป (สังข์) เสียงปี่ก้องลมล่วงเวหา คอนคอนนันนอกในดังก้อง แต่นั้นนงเนืองเจ้าคำหวาต้านตอบ ชมชื่นหน้าขาวแจ้งจิ่งแถลง (ฮุ่ง) อาชนัยย้ายเวหาเหาะหอบ (กาไก). -
ศตภิษัช
แปลว่า : ชื่อดาวฤกษ์ที่ ๒๔ มี ๔ ดวง ดาวพิมพ์ทอง ดาวสตพีช ก็ว่า อย่างว่ามหาเมฆเค้าคะนงเน่งบังบด สุรภาเอียงอว่ายแลงลงไม้ วันนั้นอาทิตย์จรจันทร์แจ้งเดือนสามสตพีช ฉลูฮูปเนื้อเนาซ้อยชอบยาม (สังข์). -
ศาล
แปลว่า : บ้านเรือนของเจ้าเมืองสมัยโบราณ เรียก ศาล เมื่อลูกบ้านหลานเมืองมีคดีฟ้องร้องกันก็มาที่บ้านเจ้าเมือง บ้านเจ้าเมืองประดุจศาล อย่างว่า ก็บ่สมเชิงฮู้เฮียงเสพกามคุณ เมื่อนั้นนางคราญถามชื่อรือมาต้าน อันนี้มิใช่ศาลาแท้ทางคนเคยจอด จริงดาย อันนี้ปรางค์เลิศล้ำมีเจ้าอยู่แฝง แท้แล้ว (สังข์).