ภาษาอีสานทั้งหมด 1979 - 1988 จาก 17431
-
กาว
แปลว่า : ต้นเทียน ชื่อพรรณไม้ชนิดหนึ่ง หญิงสาวใช้ใบห่อเล็บมือให้มีสีแดงเรียก กาว อย่างว่า กาวกะเล็นเกียงกลิ่นหอมโฮยเฮ้า (สังข์). -
ก้าว
แปลว่า : ลักษณะนาม เช่นยกขาเดินไปครั้งหนึ่งๆ ว่า หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว สี่ก้าว อย่างว่า พอเว้าแล้วชิย้ายย่างชมนกถกขาเดินย่างเพลิน ไวก้าว (บ.). -
ก้าว
แปลว่า : สง่า, ผ่าเผย ใช้ควบกับคำว่าก่องเรียก ก่องก้าว อย่างว่า กาก่องก้าวงามล้ำลูกขอม (ฮุ่ง). -
ก้าว
แปลว่า : การแสดงท่าทางหยิ่งยโส อวดดื้อถือดี เรียก เป็นก้าว. -
ก้าว
แปลว่า : บิด, ขัน ขันหรือบิดเรียก ก้าว เช่น ขันชะเนาะ เรียก ก้าวชะเนาะ ถ้ามัดของเล็กๆ เช่น มัดกล้า มัดหญ้า มัดเฟืองเรียก กิ้ว. -
ก้าวหว้าว
แปลว่า : เหวอะหวะ แผลเพราะถูกมีดหรือขวานฟันเหวอะหวะ เรียก บาดก้าวหว้าว ข้าวหว้าว ก็ว่า ถ้าแผลเล็กเรียกบาดแข้วแหว้ว. -
กาสะทึง
แปลว่า : ชื่อพรรณไม้ชนิดหนึ่ง ดอกเล็ก มีกลิ่นหอม เรียก กาสะทึง อย่างว่า กาสะทึงเสี้ยวแสนกอกลางเหล่า (กา). -
กาสะเยีย
แปลว่า : เครื่องสำหรับวางหนังสือใบลานชนิดหนึ่ง ทำด้วยไม้กลมแปดอันร้อยด้วยเชือกไขว้กัน เวลานำหนังสือใบลานไปเรียน จะวางหนังสือใบลานลงบน เรียก กาสะเยีย ขากะเยีย ขาสะเยีย ก็ว่า. -
กาสา
แปลว่า : ผ้าห่ม. -
กาสาว์
แปลว่า : ผ้าย้อมฝาด, ผ้าห่มหรือผ้าย้อมฝาดเรียก ผ้ากาสาว์ ว่า ผ้าห่มที่พระสงฆ์ใช้ก็เรียก ผ้ากาสาว์ อย่างว่า สนมหนุ่มฮ้างฮามฮูปเร็งโญ ฮามเฮียงฮ้างทวายทาจันทน์อ่อน ฮามเผื่ยนผ้ากาสาว์อิ้งลูบองค์ (สังข์).