ค้นหา "ฮ" 1221 - 1230 จาก 4161
-
แกนแก
แปลว่า : นกพิลาบ นกพิลาบเรียก นกแกนแก อย่างว่า ยูงยางพร้อมแกนแกกี้ก่างกะเล็นฮอกจ้อนเหนอ้มห่านหอม (สังข์) -
แก่นแก้ว
แปลว่า : คนที่เป็นดวงใจของบ้านเมืองเรียก แก่นแก้ว อย่างว่า ทุกส่ำเชื้อนางนาถเฮือนหลวง เอากันกองท่าวเททวงฮ้อง ภูมีฮ้องเฮือนเสียงฮ้องฮ่ำ บัดนี้เสียแก่นแก้ว เสมอขว้ำขอบเมืองแลนอ (สังข์) -
แก่นต้น
แปลว่า : พ่อแม่หรือผู้เป็นใหญ่ในบ้านเมืองเรียก แก่นต้น อย่างว่า แม้นว่าการแก่นต้นตื้อติ่วหนาหนัก พี่จักอาสาขันขาดเองเอาได้ ชื่อว่าความทุกข์ส้มถมนาในโลก พี่บ่ให้ฮุ่งฮู้ความฮ้อนฮอดอวน พี่แล้ว (สังข์) -
แกม
แปลว่า : ปน, ระคน, คละ อย่างว่า บัดนี้วางเอาไว้หนีไปแกมเพื่อน (กา) ชายก็ให้เป็นชายแท้ อย่าแกมแกหินแฮ่ ญิงกะญิงแท้แท้แนแล้วจั่งยิง อย่าได้ยิงเสียถิ้มยิงเสียเปล่า ให้เอาหน้องแต้มเสียแล้วจั่งยิง (ภาษิต). -
แกล้ง
แปลว่า : จงใจทำ, แสร้งทำ ไม่อยากทำแต่แสร้งทำ เรียก แกล้งเฮ็ด อย่างว่า พาโลนี้พางานสอนยาก เป็นดั่งไม้ท่อนฮ้ายตีขี้ใส่โต (ภาษิต). -
แกว
แปลว่า : พวก, หมู่, เหลา คนหรือสัตว์ที่อยู่ร่วมกันได้เรียก แกวเดียวกัน ถ้าอยู่ร่วมกันไม่ได้เรียกว่าไม่ใช่พวกหรือแกวเดียวกัน อย่างว่า กากับนกเค้าบ่เข้าฮ่อมแกวกันหนูกับแมวบ่อยู่นำกันได้ หมีกับไม้ผันทะนังค้อป่า จอนฟอนกับเห่าห้อมบ่มีมื้อชิถืกกัน (กลอน). -
แกว
แปลว่า : ชื่อชนชาติอินโดจีนพวกหนึ่งที่มีเชื้อชาติแกว (ญวณ) เรียก แกว อย่างว่า ใจประสงค์แล้วเมืองแกวกะดั้นฮอด ใจประสงค์ยอดแก้วในถ่ำกะก่นหา (กลอน) บัดนี้แกวกะมวลพลข้วมกลายแดนภูทุ่มเฮาแล้ว (ฮุ่ง). -
แก่ว
แปลว่า : เขต, แดน, ถิ่น, สถานที่ ที่อยู่ ของใครก็ของมัน ใครอยู่ที่ไหนที่นั้นก็เป็นแก่วของคนนั้น อย่างว่า ชิไปหยุดอยู่ยั้งบ้านเพิ่นกินหยังขงเมืองเฮา แก่วกินกะยังกว้าง (กลอน) ประดับปล่อยป้อมนครกว้างแก่วไกล (โสวัตร) ผ่อเห็นดงแดนขวางแก่วภูมิภายด้าว (หน้าผาก). -
แกว่ง
แปลว่า : ไกวไปมาเรียก แกว่ง อย่างว่า บาคราญท้าวไกวตามฟันล่าว แสงดาบต้องมารฮ้ายพ่ายพัง (กา) ฟังยินลมล่วงค้อมไกวกิ่งสาขา พุ้นเยอกาเวาวอนส่งเสียงสูรก้อง เวรังฮ้ายฮมสมใสกล่าว เพราะเพื่อมันถ่อยถิ้มใสแก้วเกี่ยวมโน (สังข์). -
แกวด
แปลว่า : ตรา, ปัญญัติ, กำหนด การออกบทบัญญัติ เรียก แกวด อย่างว่า แกวดกดหมายฮู้ว่าดั่งนี้ (เวส) ใผบ่แกวดทำมิจฉาจาร บาปประมาณท่อภูเขากล้า (กาพย์ปู).