ค้นหา "ฮ" 2411 - 2420 จาก 4161
-
เบือน
แปลว่า : คด ไม่ตรง เช่น คนตาเหล่ เรียก คนตาเบือน อย่างว่า ตาบอดอย่าให้อยู่ฮ่วมเฮือน ตาเบือนอย่าให้อยู่ฮ่วมบ้าน คนขี้คร้านอย่าเอาเป็นหมู่เป็นฝูง (ภาษิต). -
แบ้
แปลว่า : บัวผันเรียก บัวขี้แบ้ บัวอี่แว้ ก็ว่า อย่างว่า บัวขี้แบ้มาเกิดกลางหนอง บัวทองมาเกิดก้ำหัวสวนบ้านเก่า ที่เลิกมาแล่นตื้นชิไปห้งบ่อนเขิน กาดำบินด่วนดั้นสะยานไปลิวลอด ภูใหญ่ผาแผ่นล้านตัวต้อยต่ำปู ปลากั้งฮู้บินบนโพยมเมฆ กระต่ายฮู้ฮ่ำฮ้องขันท้าหมู่กระทา. -
โบราณ
แปลว่า : มีมาแล้วช้านาน เก่าก่อน อย่างว่า เทียมดั่งกามคุณกลั้วญิงใดชอบเชื่อแลเล่าฟังพากย์ถ้อยมันนั้นฮ่ำคนิง ตั้งบ่ผิดคำเถ้าโบราณสอนสั่ง เพิ่นกล่าวไว้คำนี้แม่นจริง แท้นอ (สังข์). -
ใบ้
แปลว่า : พูดไม่เป็นภาษาเรียก ใบ้ กืก ก็ว่า อย่างว่า กูนี้ขุนพลสร้างนาคองระวังราชแท้แล้ว บ่ใช่เชื้อฝูงใบ้ชั่วทาม (ฮุ่ง) พระก็โมหังเข้าถือทวงใบ้บอด ก็เพื่อพิษแฝดไหม้เหมือนงั้วง่าวฟาง (สังข์). -
ปฏิพัทธ
แปลว่า : เนื่องกัน ผูกพัน รักใคร่ (ป.) อย่างว่า แม้นชื่อนงนาฏน้อยนางลูกกุมภัณฑ์ก็ดี มันนั้นไปเป็นดีอยู่ในวังน้ำ คูดั่งปฏิพัทธพร้อมผัวเมียยังต่อกันดาย ชอบเมื่อเฮาฮาบได้ฟายน้ำพระเนตรมา แท้แล้ว (สังข์). -
ปฏิสนธิ
แปลว่า : เกิดในท้อง ถือกำเนิด (ป.). อย่างว่า องค์หนึ่งเข้าฮ่วมท้องจันทาราชเทวี แม้นว่านางทั้งหกก็เล่ามานมีท้อง ปฏิสนธิเท้ทำกระบวนอันหลาก ด้วยเหตุให้ลือล้ำโลกอาย (สังข์). -
ปฐม
แปลว่า : ที่หนึ่ง ที่แรก เบื้องต้น (ป.) อย่างว่า ฮุ่งค่ำอื้ออามาตย์ชุมสนาม โดยเดิมกบิลชั่วลางปฐมเถ้า เชียงหลวงล้นระงมคนเค้าคื่น ทุกท่วยใต้ลุ่มฟ้ายำท้าวทอดทอง (สังข์). -
ปณม
แปลว่า : กราบไหว้ อย่างว่า เมื่อนั้นนิมนต์พร้อมสังโฆโฮมฮีบ ประดับนาคแล้วปณมเท้าที่ควร (สังข์) สุปีนังนั้นพระองค์ฝันเห็นหลาก แล้วท่อนี้ปณมไหว้ที่ยำ ก่อนแล้ว (สังข์). -
ปน
แปลว่า : เจือ คละ ประสม ระคน อย่างว่า ฟังยินซุงพาทพร้อมปนปี่แถมแก นางกะสิงประดับแกว่งแพนเฟือยฟ้อน เสียงฉันแก้วกินรีฮ้องฮ่ำ ประดับคาดฮ้อยเฮียงเส้นคาดคีง (สังข์). -
ประ
แปลว่า : ใช้เติมหน้าคำอื่น เพื่อให้คำหนักแน่นขึ้น เช่น ชิด เป็นประชิด จิด เป็นประจิด อย่างว่า ทรงเพศเพี้ยงประจิตฮูปกินรอน พระเกษาผมดั่งนิลนางย้อม ทรงกระจอนต้างเลาคำประดับดอก อินทร์แต่งพร้อมโฉมเจ้าลวดลง แลรือ (ฮุ่ง).