ภาษาอีสานหมวด "ส" 51 - 60 จาก 1063
-
สะออน
แปลว่า : เป็นภาษาพูด (ควมเว้า) ของชาวอีสาน มีความหมายว่า ชอบใจ, พอใจ, ติดใจ, ปลื้ม, น่าชมเชย -
ส้วง
แปลว่า : สีข้าง. -
สวย
แปลว่า : กระสวย กระสวยสำหรับใส่ฝ้ายหรือไหมที่เป็นเส้น เพื่อนำไปทอผ้า เรียก สวย กระสวย ก็ว่า อย่างว่า หลาหากหมางเหม็นฝ้ายชิวางไนไว้เปล่าเป็นรือ อิ้วซิเฮฮ่ำไห้กระสันดิ้นกล่อมสวย (กลอน). -
สวย
แปลว่า : งาม น่าดู อย่างว่า นิ้วแลบเล้มสวยสอดซวยคำ ลำลำแหวนลูกฮามเฮียงล้อม คีงแกวนเกี้ยวมณีนิลเฮืองลูก เชิดใส่เกล้าตะเกิงหน้าแข่งเขียน (สังข์). -
สวย
แปลว่า : สาย เวลาสาย เรียก สวย สวาย สาย ก็ว่า เช่น กินเข้าสวย อย่างว่า เฮาจากหนี้เมือสู่ผาบุญ ชอบแล้ว เยียวจวนยามฮุ่งสวยแสงฮ้อน สองขุนพร้อมสองนางนงถ่าว ผาใหญ่ก้อนหินล้านลุ่มมัน (ฮุ่ง). -
สวย
แปลว่า : เสียดสี อย่างว่า บ่แม่นสวยสีใผสน่อยพอเพียงน้อย (ลึบ). -
ส่วย
แปลว่า : ชนชาติที่พูดภาษามอญเขมรพวกหนึ่ง ซึ่งลาวเกณฑ์ให้ส่งส่วย เรียก ชนชาติส่วย. -
ส่วย
แปลว่า : ข้าวของหรือเงินทองที่คนเมืองขึ้นจะต้องส่งให้แก่เมืองที่ตนขึ้น เรียก เงินส่วย อย่างว่า ทุกเทศใต้ลุ่มฟ้าขนเข้าส่วยสิน (กาไก) พันเมืองมาส่วยทองทังค้าย (สังข์). -
ส่วย
แปลว่า : ชำระ ล้าง ล้างหน้า เรียก ส่วยหน้า ชำระร่างกาย เรียก ส่วยคีง สว่าย ก็ว่า อย่างว่า แล้วเลิกเมี้ยนสีล้างสว่ายมือ (กาไก) เมี้ยนสว่ายหน้าแครงแล้วเล่าจา (ฮุ่ง). -
สง
แปลว่า : เทข้าวที่นึ่งสุกแล้วออกจากหวดใช้ไม้เกลี่ยไปมาให้ข้าวเย็น เรียก สงข้าว สว่ายข้าว ส่ายข้าว ก็ว่า ใช้คันหลาวยกฟางขึ้นจากกองเพื่อให้เมล็ดข้าวในฟางหล่นออก เรียก สงเฟือง.