ค้นหา "ฮ" 3111 - 3120 จาก 4161
-
วี
แปลว่า : โบก พัด ลมโบกหรือพัด เรียก ลมวี อย่างว่า ชมชื่นล้อมแฝงเฝ้าแกว่งวี (กา) พร่างพร่างข้าไกวแกว่งวีคำ (สังข์) คำคาดต้องเท้าทั่วเถิงทวาร ดูเหลือหลายหลากแกวทำไว้ เชียงบานแจ้งจักงามแวนยิ่ง พระบาทผู้แก่นไท้เนานั่งสาววี (ฮุ่ง). -
วี่วอน
แปลว่า : เงียบสงัด วังเวง อย่างว่า ฮุ่งค่ำเข้าใจวี่วอนกระสัน (สังข์). -
วู่
แปลว่า : อาการที่เปลวไฟลุกพุ่งใส่เรือน เรียก ไฟวู่ใส่เฮือน. -
วู่วู่
แปลว่า : เสียงดังอย่างนั้น เช่น เสียงลมพัดดังวู่วู่ อย่างว่า หอมดอกจิกมาหวั้งหวั้ง หอมดอกฮังมาวู่วู่ หอมดอกดู่มาแบ่งก้าน คือเจ้าชิแบ่งสอง (กลอน). -
เว
แปลว่า : เห เฉ หัวเรือที่เห เรียก เฮือเว อย่างว่า คึดอยากจงใจค้ำก็มาเวทางถ่อเฮือนนอ (สุด). -
เว้อ
แปลว่า : บาน ปากบานเรียก ปากเว้อ อย่างว่า งัวบ่กินหญ้าอย่าได้ข่มเขาหัก หมูบ่กินฮำอย่าตีดังชิเว้อ (ภาษิต) อย่าได้ติดตามส้นของคนท้องยึ่ง มันชิตดใส่เจ้าดังเว้อปึ่งเหม็น (ย่า) มีหมาขาห้านมีแมวขาเด่ มีหมูปากเว้อมีม้าปากเหวอ (ย่า). -
เวิง
แปลว่า : บริเวณ ขอบเขต บริเวณวัด เรียก เวิงวัด บริเวณบ้าน เรียก เวิงบ้าน บริเวณเมือง เรียก เวิงเมือง อย่างว่า ล้นแต่คุ้มเวิงน้อยนอกใน (ฮุ่ง). -
เวิน
แปลว่า : บริเวณที่มีน้ำไหลวน เรียก เวิน วังเวิน ก็ว่า อย่างว่า ตามตาดต้ายเทียวท่องเลยลง ฟังยินเค็งเค็งไหลหล่มเวินวังกว้าง ที่นั้นเป็นพะลานกว้างสถานภูมิเพียงฮาบ โลกแต่งตั้งเดิมชั้นชั่วลาง (สังข์) เมื่อนั้นผู้ก่งท้าวเถิงที่ลินคำ แสนวังเวินย่านยาวไหลก้อง มีทังจำปีพร้อมจำปาเดียระดาษ ฮสดอกไม้โฮยเฮ้าทั่วไพร (ฮุ่ง). -
เวิ่น
แปลว่า : ร่อนถลา นกที่บินร่อนถลาไปมาในอากาศ เรียก นกเวิ่น นกเซิ่น ก็ว่า อย่างว่า เชื้อชาติแฮ้งบ่ห่อนเวิ่นนำแหลว แนวหงส์คำบ่ห่อนบินนำฮุ้ง (ผญา). -
เวียง
แปลว่า : เมืองที่มีกำแพงล้อม เรียก เวียง เมืองหลวง เชียงหลวง ก็ว่า อย่างว่า ฮงฮงแก้วโคมแดงดาเฮื่อ พื้นฮาบเผี้ยนผาล้านล่วงสบาย นับแต่เวียงชัยเจ้าพระยาเมืองเมี้ยนไพร่ สามโยชน์ได้เทวท้าวทอบคราว (สังข์) อันที่ผานผานเหลื้อมหอลายกูอาจ ที่นั้นเวียงท่านเจ้าลุ่มฟ้าล้านโลกเจืองหาญ (ฮุ่ง).